EN / SLO

Tatjana Jamnik

1976, Slovenia

Tatjana T. Jamnik was born in 1976 in Ljubljana. She is a poet, writer, literary translator, editor, publisher and organizer of literary events in Slovenia and other countries. She graduated in Slovenian language and literature at the Faculty of Arts at the University of Ljubljana. In 2009 she published the poetry collection Brez (Without), at the moment preparing a short story collection Neznosna lahkost lahkost (Unbearable lightness lightness). Her poems and short stories were published in Slovenian and foreign literary journals and anthologies, they were translated into English, Czech, French, Croatian, Japanese, German, Polish, Slovak and Serbian language. She earns her livelihood by translating Czech and Polish literature (in 2009 she received an award for best young translator), editing and proof-reading literature, and teaching Slovenian as a foreign language. She is a chair of Polica Dubova Cultural and Artistic Association. Together with Slovenian poets Taja Kramberger and Barbara Korun she established the KONS International Literary Award® in 2011.

BUBICA

Jaz sem tvoja slaba vest. Sedim ti za vratom. Črni vran. In šepečem. Prišepetavam neumorno. Vsajam bubice. Iz bubice ne zraste metulj. Bubica se razraste v črva in te začne žreti. Dokler te ne izgloda. Samo še lupina hodi po svetu. Frcnem in te preluknjam. Z luknjo v glavi hodiš po svetu. Enako čustveno slep, kot tisti Američan, ki je preživel drog, ki mu je šel na eni strani glave noter in na drugi ven.
Lepko mazivo sem. Črna katranska smola, v katero si neprevidno pomočil peruti. Nikoli več jih ne boš razprl. Nikoli več odlepil od tal. Opotekaš se. Prevračaš. Boliš samega sebe. Kot Gita. Radka brez kože.
Roka boli. Tako hitro mora pisati te zakletve. Računalniški ekran ubija duha. Razžre od znotraj. Ustvarja nič. Roka brzi, šviga po papirju. Lovi nit. Dohiti nit, izgubi nit. Pretresa misli. Seje, bolj malo ostane na situ. Zablodi. Zdaj je zablodila. Misel. Ne vidi ven iz goščave.
Zakaj te zaklinjam? Od kod iz mene dere ta gnoj? Gnoj iz rane. Naravnost v oči ti brizga. Zastrupiti te hoče. Ker je sam zastrupljen. Ubitite hoče. Ker je sam ubit. Tega ne izrekam na glas, ampak naskrivaj. Potihem, samo pri sebi. Papir vse prenese?
Kako obdržati v glavi fabulo? Kako jo izpeljati do konca? Kako izpiliti posamezne enote? Roman se mi piše fragmentarno. Iz delcev. Iz koščkov. Iz parafraz.

Oj, mali moj, kako zlahka pozabim, da ti ne živiš tukaj.



NEDERLANDSE:

Pop

Ik ben je schuldige geweten. Ik hang om je nek. Een zwarte raaf. En ik fluister, fluister eindeloos. Ik plant poppen. Uit deze pop groeit geen vlinder. De pop verandert in een worm en begint je aan te vreten. Tot hij je heeft uitgehold. Een losse huls rolt over de aarde. Ik tik er met mijn vingers een gat in. Je loopt over de aarde met een gat in je hoofd. Net zo afgestompt als die Amerikaan die het overleefde toen een stok aan één kant door zijn hoofd werd gespietst en er aan de andere kant weer uitkwam.
     Plakkerig smeersel ben ik. Zwart teersap waarin jij onbewust je vingers hebt gedoopt. Je zult je vingers nooit meer spreiden. Je zult ze nooit meer losmaken van de vloer. Je rilt. Je rolt. Doet jezelf pijn. Zoals Gita. Radka zonder huid.
   Mijn hand doet zeer. Zo snel moet ik deze beloften schrijven. Het computerscherm slaat de geest dood. Holt  je van binnen uit. Creëert niets. De hand beweegt snel, vliegt over het papier. Pakt een draad vast. Laat zich leiden, laat de draad gaan. Schudt gedachten los. Zaait uit, verdoet geen tijd. Raakt de weg kwijt. Is verloren. Ik kan de gedachte in dit oerwoud niet meer ontwaren
   Waarom scheld ik je uit? Van waar binnenin me komt dit pus. Pus uit een wond. Het spuit zo je ogen in. Wil je vergiftigen. Want is zelf vergiftigd. Wil je doden. Want is zelf gedood. Dit zeg ik niet hardop, maar in het geheim. Zachtjes, alleen tegen mezelf. Overleeft papier alles?
     Hoe onthoud ik een verhaal? Hoe breng ik het tot een einde. Hoe ontwerp ik teksteenheden? De roman schrijft zich voor mij in fragmenten. Lidwoorden. Stukjes. Parafrasen.

    Oh, mijn liefje, hoe gemakkelijk vergeet ik dat je niet hier bent.

Vertaald door Ineke Holzhaus


PO POLSKU:

LARWA

Jestem twoim nieczystym sumieniem. Siedzę ci za plecami. Czarna wrona. I szepczę. Podszeptuję niezmordowanie. Składam larwy. Z larwy nie wyrośnie motyl. Zmieni się w robaka i zacznie cię zjadać. Dopóki nie wyje do końca, zostawiając samą tylko łupinę. Uderzę i przedziurawię cię. Z dziurą w głowie chodzisz po świecie. Ślepy na uczucia, jak ten Amerykanin, co przeżył uderzenie prętem, który przewiercił mu głowę na wylot.
    Jestem lepkim mazidłem. Czarną smołą unoszącą się na falach, w której nieostrożnie zanurzyłeś skrzydła. Już  nigdy ich nie rozpostrzesz. Już nigdy nie odkleisz ich od podłogi. Słaniasz się. Przewracasz. Sam sobie sprawiasz ból. Jak Radka bez skóry.
    Ręka boli. Tak szybko musi pisać te błagania. Ekran komputerowy zabija ducha. Wyjada od środka. Tworzy nic. Ręka śpieszy się, śmiga po papierze. Łowi nić. Dogania nić, gubi nić. Przetrząsa myśli. Przesiewa, mniej zostawia na sicie. Błądzi. Właśnie się zgubiła. Myśl. Nie widzi nic poza gąszczem
    Czemu cię błagam? Skąd we mnie ten syf. Syf z rany. Ta naturalność bryzga ci w oczy. Chce cię zatruć. Bo sam jest zatruty. Chce cię zabić. Bo sam jest zabity. Nie mówię tego głośno, ale ukradkiem. Cicho, tylko dla mnie. Papier wytrzyma wszystko?
    Jak zatrzymać w głowie fabułę? Jak ją doprowadzić do końca? Jak połączyć osobne części. Powieść pisze się fragmentami. Z części. Z kawałków. Z parafraz.     

Tłumaczenie: Michał Kopczyk

 

 

Draft translation:

Chrysalis

I am your guilty conscience. I sit behind [on] your neck. [A] Black raven. And I whisper [murmur, breathe]. I whisper tirelessly [ceaselessly]. I plant chrysalises. A butterfly does not grow out of the [a] chrysalis. [From the bulb, a butterfly does not grow.] A [the] bulb grows up [spreads out, builds up, proliferates] into a worm and begins to feed on [eat, devour] you. Until it hollows you out [strips you bare]. Only a shell walks the earth. I twitch [flick (my finger)] and riddle you with holes. You walk the earth with a hole in your head. Just as emotionally blind as that American who survived a pole [bar] going in through one side of his head and out the other.
     Sticky [tacky, gummy] ointment I am. Black tarred sap into which you incautiously dipped your wings. Never again will you spread them. Never again unstick [detach] them from the floor. You reel [stagger, lurch]. You roll [turn, also as in: 'the situation is turning']. You pain yourself. Like Gita. Radka without skin.
The [my] hand [arm] hurts. So quickly must it write these oaths. The computer screen kills [slays] the spirit. Corrodes [eats away] from the inside. Creates nothing. The hand [arm] moves quickly [scurries], flutters [swipes] across the paper. It chases the thread. Catches up to the thread, loses the thread. Shakes [agitates, jolts] thoughts. It sows [sifts, plants], does not spend much time in situ [on the sieve]. It loses its way. Now it has lost its way. The thought. It cannot see out from the thicket [heavy growth, jungle].   
Why do I beseech [curse, swear to] you? From where inside me does this pus [bitterness, infection] gush? Pus from a wound. It spurts straight into your eyes. It [he] wants to poison you. Because it [he] is poisoned itself [himself]. It [he] wants to kill you. Because it [he] itself [himself] is killed [has been killed]. I do not say this out loud, but secretly. Quietly, only to myself. Paper survives [endures, puts up with] everything?
How to keep a fable in my [one's] head? How to spin it out [bring it] to the end? How to smooth [file] out individual units? The novel is writing itself for me fragmentally [in fragments]. From particles. From pieces. From paraphrases.

Oh, my little one, how easily I forget that you do not live here.

Translated by Špela Drnovšek Zorko

author's texts

Literary association IA

The 8th Golden Boat Poetry Translation Workshop 2010

The 8th Golden Boat International Poetry Translation Workshop

"SAVE LEAD-POISONED CHILDREN OF KOSOVO"
You can sign the petition here

A FILM BY BOJAN BRECELJ: Golden Boat 2010 from Bojan Brecelj on Vimeo.

ABOUT WORKSHOP - MEDIA on internet

Dnevnik, 18. 9. 2010

Primorske novice, 16. 9. 2010

Večer, 27. 9. 2010

La poesia e lo spirito, 28. 9. 2010

Tvar, 21. 10. 2010

Portal české literatury, 8. 11. 2010

Czech literature portal, 1. 12. 2010

 

PROGRAMME

Sunday, 12th September
19:00 – Welcome dinner

Monday, 13th September
9:30 – Working session
13:00 – Lunch
19:00 – Dinner

Tuesday, 14th September
9:30 – Working session
13:00 – Lunch
14:30 – Excursion (Škocjan caves)
19:00 – Dinner

Wednesday, 15th September
9:30 – Working session
13:00 – Lunch
15:00 – Walking excursion
19:00 – Dinner

Thursday, 16th September
9:30 – Working session
13:00 – Lunch
18:30 – Dinner
20:00 – The Golden Boat Reading in Škocjan

Friday, 17th September
9:30 – Working session
12:30 – Lunch
14:00 – Departure for Ljubljana
19:00 – The Golden Boat Reading at the Ivan Cankar Cultural Center in Ljubljana

Saturday, 18th September
9:30 – Session on translating poetry
13:00 – Lunch
15:00 – Excursion to Tomaj
20:00 – Dinner

Sunday, 19th September
Departure after breakfast

Zlati Čoln 2010